Dus.

DSC07935Het bijhouden van een blog plaatst me wel eens voor dillema’s. De afgelopen week heb ik wat zitten tobben met de vraag hoeveel je nou eigenlijk moet vertellen op een emigratie blog, en in hoeverre bepaalde privé aangelegenheden nog te maken hebben met onze emigratie. Moeilijk te bepalen, want emigreren is een ingrijpend deel van je leven en daar komen heel wat gevoelens en gevolgen uit rollen van zowel wij als vertrekkers ,als van zij die achterblijven. Als de eerste ladie da gevoelens een beetje zijn ingezonken komt er besef. Begrijp me niet verkeerd, ik ben nog steeds vreselijk blij de stap te hebben genomen en heb nog geen seconde spijt, ook al waren er best rottige momenten waarbij de twijfel wel eens toesloeg maar die waren meer van praktische aard dan van emotionele. Was mijn vertrek een vlucht zoals me verweten wordt? Ja zeker! Als ik het namelijk geweldig naar mijn zin had gehad was ik wel gebleven in Nederland. Waar ben ik dan  voor ‘gevlucht’? Ik ben mede vertrokken om mijn nog thuis wonende kinderen een veiligere omgeving te geven, een schonere omgeving, een relaxte omgeving. Tuurlijk is dat moeilijk voor ze, zo in het begin. Een taal die ze niet begrijpen, een land wat ze niet kennen, een ander school systeem. Vriendjes die ze achter laten, familie ook. De eerste 6 maanden was echt rot voor ze. Maar nu hoor ik ze Frans spreken met hun nieuwe vriendinnetjes. Er zijn logeer partijtjes, verjaardags feestjes en de kinderen van het dorp lopen hier in en uit, schuiven aan bij de tafel en kletsen er gezellig op los. Net als in Nederland. Goh. Vorige week waren we een weekje in Nederland waar ouders hun kinderen angstvallig voor het donker binnen moesten hebben. Hier kunnen ze bij wijze van tot 12 uur ‘s nachts in het dorp rondstruinen. Geen drukke wegen die je met gevaar voor eigen leven over moet steken. Hier kijk je uit voor de tractor. Hij rijd wel 30. Gevlucht ben ik ook voor de vinger. Je weet wel, die wijzende vinger die je verteld wat je wel/niet mag. Die vinger die je nawijst als je een stap verkeerd zet. Die vinger die jou in een hokje duwt. Die vinger die je leven bepaald.Doe wat ik zeg, anders… Een emigratie schept ook afstand en aan de ene kant is dat goed. Niet meer alle problemen en ellende van die en die aan moeten horen waarbij jouw advies gevraagd en uiteindelijk tegen je gebruikt word. Je dierbaren keuzes zien maken die ze niet gelukkiger maken en er niets aan kunnen doen. Lijdzaam toezien. Keuzes heb ik ook gemaakt. Vele. Soms bizar goede, soms uitermate slechte. Mijn keuzes, mijn fouten. De keuze met mijn gezin naar Frankrijk te verhuizen was een wel doordachte keuze. Toch geeft dat geen garanties. Je moet altijd maar afwachten wat de gevolgen zijn van de keuzes die je maakt. Altijd. Maar wie niet waagt…  juist. Is het een egoïstische keuze die ik gemaakt heb? Natuurlijk. Ik wilde weg, om de boven beschreven redenen en meer. Mijn kinderen hadden vrij weinig in te brengen in die keuze, hoe kan dat ook, ze zijn veel te jong om te bepalen wat wel en niet goed voor ze is. Ook mijn dochter van 14 niet. Er is weleens geopperd haar in Nederland te laten blijven. Had gekund. Maar als ik zie hoe veel rustiger ze is geworden, hoe de leerkrachten hier zo vol lof zijn over haar gedrag, haar inzet en haar vorderingen terwijl in Nederland haar mentor te regelmatig aan de telefoon hing voor het zoveelste gesprek over het zoveelste gevecht en problemen dan denk ik: Ik heb de juiste keuze gemaakt. Is ze dan echt gelukkig hier? Nee, eerlijk gezegd niet. Maar ze is ook niet ongelukkig. Of ze op een dag gelukkig zal zijn kan niemand voorspellen maar dat kunnen we in Nederland ook niet. Laten we weer terug komen op hoeveel je nou van jezelf laat zien op een weblog. Ik wil zo eerlijk mogelijk schrijven en niet alleen de leuke dingen, en toch wil ik bepaalde zaken privé houden. Moeilijk. Want emigreren IS je privé leven, met alle consequenties die daar aan zijn verbonden.

47 thoughts on “Dus.

  1. Zoals je zegt, Elly, emigreren is een aartsmoeilijke, weloverwogen keuze en daar moet je verdomme lef voor hebben. Maar het is de enige manier om je leven weer van jou te maken.

  2. Mensen die anderen kwetsen, zijn doorgaans zelf meelijwekkende zielenpoten. Niemand kan je kwetsen zonder je instemming, als je laat zien dat het je niet raakt, houden zij vanzelf wel op.

  3. Mensen hebben niet alleen een oordeel klaar als je emigreert. Ook bij andere zaken moeten mensen altijd er hun neuzen insteken, neuzen die helemaal geen recht van spreken hebben. Me dunkt dat jij zelf (en J) wel het beste weten hoe jullie je leven in moeten richten en wat het beste is voor jullie kinderen. Daar heeft niemand ene reet mee te maken. Excusez le mot 😉

  4. geniet van je leven in frankrijk.en dat doe je ook je hebt het daar naar je zin,daar draait het toch om.de mensen hebben toch altijd wat te zeiken ook al doe je het 100 procent goed. de mensen die zeuren is meestal van jalouzie.zij die dit ook wel willen maar de lef er niet voor hebben.en dat is het meestal JALOERS!!!! en blijf je blog lekker doen ik lees het altijd graag. ga lekker zo door en jij weet wat het beste is voor jullie.groetjes

    • Ik geniet ook, met volle teugen. Het is het juiste leven voor de kids en ons dat weet ik nu al. Jammer dat sommigen idd een ander geen happiness gunnen he?

  5. Weet dat je na zo´n beslissing (te emigreren), ook zelf door verschillende fases gaat. Fases waarin verschillende dingen de boventoon voeren en die weer veranderen door wat je meemaakt, waar je inmiddels al aan gewend bent geraakt, nieuwe dingen waar je tegenop loopt, oude dingen waar je weer aan denkt. Ik kan me zo voorstellen dat je dat je dan ook in verschillende mate geraakt wordt door opmerkingen van anderen. Soms raken ze je, brengen je wellicht op sommige punten zelfs aan het twijfelen omdat het misschien wel even aansluit bij een bepaalde twijfel die net even de kop opstak, in een andere fase kan je het makkelijker naast je neer leggen.
    Dit dus even helemaal los van hoe mensen zich met elkaar kunnen bemoeien etc. wat hierboven al aangehaald is. Als je in een heel nieuwe omgeving (nieuwe gebruiken, gewoontes etc. en jij bovendien zonder vast je man naast je) zit, werken die dingen sowieso wat anders uit, omdat je een bepaalde stabiliteit die je gewend was (nog) niet hebt.
    Hoop dat ik je ´n beetje kan overbrengen wat ik bedoel, en je weet, dat van die fases na een buitenlandverhuizing vertel ik je uit ervaring.

    • Het gaat niet zozeer over hoe ik in de emigratie sta, maar meer hoe sommige achterblijvers er direct of indirect moeite mee hebben gekregen. Dat is moeilijk te verwoorden in een blog omdat er andere personen bij betrokken zijn en een bepaalde discretie gewenst is. Succes trouwens met jullie op hande zijnde volgende emigratie!

  6. Ik vind het knap van je dat je jezelf zo goed staande houdt!! Nu wij zelf ook voor deze stap staan voel ik regelmatig de druk van meningen van de mensen om ons heen! Dat geeft twijfel en onzekerheid. Ik hoop dat ik over een jaar ook net zo kan denken als jij, valt nu niet altijd mee! Komende week weer richting France met de kids, scholen bezoeken…….Dan de definitieve beslissing nemen en mijn baan opzeggen hier in NL. En dan maar in onszelf blijven geloven en alle: “zou je het nou wel doen” meningen ‘negeren’, zonder iemand voor het hoofd te stoten…….
    Ik volg trouw je blog, voelt stiekem als een soort houvast…….

    • Mensen zullen altijd een mening hebben en dat mag ook. Maar bedenk je dat zij de stap niet nemen en dus geen flauw idee hebben waarom jullie het wel doen. Alleen jullie kunnen beslissen of het een goede stap is, en dat weet je pas als je hem hebt genomen. Ik heb er in ieder geval nog steeds geen seconde spijt van!

  7. ’t Is niet omdat je een bewuste keuze hebt gemaakt dat je niet aan die keuze mag twijfelen. De meeste mensen met kinderen hebben er bewust voor gekozen om kinderen te hebben en toch willen de meeste ouders hen somtijds achter het behang plakken. Maar dat wil niet zeggen dat het een verkeerde keuze was om kinderen te hebben. En bijgevolg hoeft het ook niet altijd een verhaal van rozengeur en maneschijn te zijn.
    Chapeau op dit te delen!

  8. Ach, wat je ook doet, er wordt toch gekletst. Dus doe dan vooral datgene waar je je het beste bij voelt. En volgens mij hebben jullie duidelijk de beste keus voor jullie gezin gemaakt, dus laat de anderen lekker in hun sop gaarkoken en geniet van jullie ‘nieuwe leven’.

  9. Ik vind het knap van je dat je je gevoelens weet te tonen en twijfels mag een mens hebben. Stel je voor dat alles zeker was in het leven, verschrikkelijk saai. Ja, en dat oordeel wat andere mensen
    over je hebben, daar verander je niets aan. Ik ben op dat gebied een ervaringsdeskundige, geloof me. Haal je schouders er over op en vaar je eigen koers. Dikke kus van me, dat verdien je!!!

  10. Ik hou er er wel van als mensen hun twijfel en angsten maar ook hoop en gelukkige momenten met anderen willen delen. In bijna alle gevallen wordt dat door anderen juist gewaardeerd, want anderen kunnen zich zo meer aan je spiegelen en kunnen hun eigen leven beter sturen als ze kunnen leren van bijvoorbeeld de ervaringen van jouw Elly. Het maakt het lezen van je blog natuurlijk ook veel interessanter. Een blog die alleen bestaat uit de melding dat je weer een leuk feestje hebt bijgewoond of de muur van de keuken rood hebt geschilderd blijft minder hangen dan de melding dat je je rot voelt omdat je man ieder keer naar Nederland moet. Van dit laatste gegeven kan de Anita van 10.50 meer leren dan de melding dat je een geweldig recept hebt klaar gemaakt.

  11. Gossie Elly, nou wou ik er even een hele lap tekst op zetten… maar alles staat er al zo’n beetje 😉
    Die wijzende vinger zal altijd en overal blijven… ook in Frankrijk, ligt er alleen aan wat je er zelf mee doet.
    En eh… de dingen die je niet met de buitenwereld wilt delen houd je toch heerlijk voor jezelf, dat heeft toch niets met eerlijkheid te maken ?

    Je schrijft prettig, je fotografeerd prachtig, een leuke blog en je woont ook nog eens in Frankrijk.
    Whaah… ik ben jaloers.

    Lekker doorgaan met je blog ‘PLUK DE DAG’ en geniet zoveel mogelijk van je leven.

    Liefs,
    Cilia

    • Het is geen vraag van niet willen delen Cilia, meer de vraag van hoe. Er zijn andere personen bij betrokken en dan wordt het moeilijk in het vat gieten wat je zeggen wil. Kwestie van discretie. Toch wil het graag vermelden omdat het wel direct of indirect met de gevolgen van emigreren te maken heeft.

      enne… we plukken iedere dag de dag! 😉

  12. Volg je hart. Leef je eigen leven (voor zover mogelijk met een gezin). Vergroot je incasseringsvermogen voor tegenslagen, leer ermee omgaan en vooral leer ervan. Kweek een olifantenhuid voor de kritiek van anderen, onze ervaring is dat veel achterblijvers in Volland stikjaloers op ‘het emigratielef’ zijn. En blijf svp bloggen 😉

  13. hey meis,
    je moet gewoon zeggen en melden wat je kwijt wil. als je anderen daarmee kwetst dan is het hun ding als ze zich aangesproken voelen. anders blijf alles je nog achtervolgen. er zullen altijd mensen zijn die je niks gunnen en jalours op je zijn. ik mis je heel erg als vriendin maar ik gun je het alle beste. nu ik weet dat jo 1 x per maand met de auto komt dan kom ik zeker mee. komt hij dan voor een weekend of blijft hij langer.
    ik hoor het wel wijvie, want ik ben trots op jouw.
    love you

  14. Emigreren is leerzaam en maakt je bewust, het is een hele ervaring. Je verandert ook in de loop der tijd. In het begin kun je twijfel voelen, vooral met kinderen, en trek je meningen van anderen aan. Mensen die geloven dat dertig jaar in dezelfde straat wonen garantie is voor geluk. Na zes jaar zegt mijn zoon van vijftien nog steeds dat hij terug wilt naar NL. Want daar hebben ze geen heuvels, kun je fietsen, zijn er friettenten en spreken ze tenminste Nederlands. Over een tijd zal hij zich realiseren dat hij tweetalig is en dat hij zich zonder gêne en met een open mind in een andere cultuur, taal of land kan bewegen.

    Inmiddels leven we ons leven hier en vind ik het bijna komisch dat sommigen een uitleg willen waarom je weg bent gegaan. Ik vind het wel leuk, die verandering. En ik heb geen idee waar we over een paar jaar zitten, hier, een ander land, Nederland?

    Ik heb in ieder geval niet meer het gevoel dat ik aan iemand verantwoording hoef af te leggen. Ook mijn man reisde in het begin op en neer totdat hij werk had gevonden, niet echt plezierig maar het komt wel goed.

    Ik denk dat je leert vertrouwen te krijgen in jezelf en in het leven, juist doordat je in situaties komt die je niet kunt voorspellen. Niemand hoeft nu ook met de vinger te wijzen of ‘ziejetewellen’, want ik maak gehakt van ze, op een elegante Franse manier dan wel.

    • Ja Lilian, je hebt gelijk, 100%! Mooie reactie. Elly; wacht maar, je maakt inderdaad Frans gehakt van ‘hen’ die niet het lef hebben hun eigen leven een wending te geven, maar wel het lef hebben kritiek te uiten over jouw keuzes, jouw overwegingen. Die nu juist een meerwaarde geven aan je leven en geklaag en kritiek ver overstijgen.

  15. Ik heb ook het besluit genomen om te emigreren naar Frankrijk (sinds September 2012 wonen wij in Noord Frankrijk) en iedereen had wel een mening. Nog steeds loop ik met het gevoel dat ik mensen heb verlaten / achtergelaten (vrienden, familie etc.) Deels komt dat ook door dat ik de Franse taal niet machtig ben en mezelf de enorm druk opleg dat ik nu al vloeiend in Frans moet zijn en daardoor mijn draai nog niet helemaal kan vinden. Familie en vrienden zeggen gelukkig vaak genoeg dat ze het knap vinden dat ik de stap genomen om met mijn Franse vrouw mee te verhuizen naar Frankrijk.

    • Weet je wat eigenlijk het leukste is Jeroen? Dat door onze B&B een hoop Fransen over de vloer komen, en die hebben zoveel bewondering en respect voor ons, we horen zo vaak hoe courageux we zijn en hoe goed we de taal al spreken na amper 9 maanden. Dat doet gewoon heel erg goed! Volhouden dus! 🙂

      • Mooi is dat heh….mijn vrouw en vrienden en familie van haar zeggen regelmatig grote progressie maak met de taal, maar zelf zie ik dat helemaal niet. Helaas heb ik snel de neiging om te generaliseren dat de Fransen stug en arrogant zijn. Maar die gedachte komt voor het grootste gedeelte omdat ik geen prettige collega’s heb. Nu heb ik van meerdere expats gehoord dat zij in het begin veel moeite hebben gehad met het werken in een Franse omgeving. Ik bedoel als je de taal niet machtig bent de mensen zich niet echt openstellen voor “jou” als niet Frans zijnde. Alsof men niet weet hoe hier mee om te gaan. Hoe is jullie ervaring daarmee?

        • Ik moet zeggen dat onze ervaring anders is. De mensen zijn zeer behulpzaam en zeker niet stug of onvriendelijk. Zodra ze horen dat je je best doet om Frans te spreken blijken ze vaak toch een woordje Engels te kunnen als je er even niet meer uit komt. Verder zijn ze erg geïnteresseerd in waar we vandaan komen en vooral wat we daar eten.. 😉 Wat ons wel is opgevallen is dat zodra ze merken dat we NL ders zijn, en geen Duitsers, Ieren of Engelsen, ze toch een stuk vriendelijker zijn. Raar maar waar.

          • Toch leuk om de verschillende ervaringen te lezen van mensen die naar Frankrijk zijn geëmigreerd. Nu zegt mijn vrouw ook het zijn maar collega’s en dat ik niet meteen negatief over alle Fransen moet denken. Ik merk dat in privé sfeer de Fransen meer geduld tonen en vriendelijker zijn dan op werkgebied. Ik probeer vaak interesse te tonen in mijn Franse collega’s, maar zelf tonen ze totaal geen interesse (ja als Fransen onderling dan weer wel). Ik denk ook deels dat het een taal barrière kan zijn. Ik kan nu redelijk een praatje maken, maar als het op technisch Frans aankomt heb ik een hoop te leren. Geduld is een schone zaak zegt mijn vrouw altijd.

            • Ik denk dat het onvoldoende beheersen van de taal hier de grote boosdoener is. Je niet echt goed uit kunnen drukken en beschrijven wat je precies voelt is een grote handicap. Daardoor lijk je zelf misschien ook wel afstandelijker als dat je zou willen? Ik voel dat namelijk wel zo. Wat dat betreft geef ik je vrouw groot gelijk: geduld!! ( mazzelaar ben je, een Franse vrouw!!)

              • Toen ik haar leerde kennen in Nederland bijna 3 jaar geleden, spraken wij altijd Engels met elkaar. Eenmaal in Frankrijk ben ik pas echt begonnen met het leren van de taal. Gelukkig kan ik met haar oefenen….maar zelfs voor de Fransen zelf is het vaak moeilijk de grammatica van de taal uit te leggen. Het kost mij (nog steeds) veel moeite om op een collega af te stappen en een praatje te maken of een vraag te stellen. Vaak door schaamte of bang te zijn om fouten maken.
                Mijn Franse leraar zegt ook dat voor Nederlanders / Duitsers de Franse taal een moeilijke taal is om te leren. Helaas denken sommige mensen dat je de Franse taal binnen een aantal maanden onder de knie hebt. Maar wel knap van jullie met een B&B en dat jullie met de Franse klanten kunnen communiceren. Lijkt mij niet gemakkelijk.

                • Het ís ook niet makkelijk! Maar ik heb geen angst fouten te maken, ik zeg altijd meteen tegen de mensen dat ik niet zo goed Frans spreek, en of ze mij alstublieft kunnen verbeteren als ik fouten maak. Tot zover alleen maar begrip en hulp ontvangen! En soms helpt een beetje zelfspot ook heel goed om het ijs te breken. Ik denk dat het jaren duurt eer men de taal echt goed beheerst, maar ondanks dat het een moeilijke taal is, is het ook een erg mooie taal en ik wil hem erg graag goed spreken. Komt goed!

  16. Zeer goed verwoord. Emigreren en privé zijn een verweven éénheid. Na 6jr frankrijk hebben wij het ook niet altijd makkelijk en zijn er over van alles twijfels, maar geen enkele twijfel over het naar frankrijk emigreren.

Reactie? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s