Oh-La-La!

mouth“Madame, vous êtes très belle….” Verbouwereerd staar ik de verdwijnende rug na van de niet geheel onappetijtelijke Franse jonge man die zojuist deze woorden spontaan in mijn oor fluisterde terwijl ik niets vermoedend naast vriendin N gezellig een drankje drink en wat keuvel in een pub in Carcassonne. Het is de eerste keer dat ik -onder lichte dwang van vriendin N- uitga na de inruil actie van ex, en moet nog even wennen aan mijn vrijgezellen status. Tis al even geleden dat ik als single meisje van bijna 50 ging stappen en zit nog wat onwennig en ietwat opgelaten op de barkruk als uit het niets de jongeman verschijnt, op me af loopt, de woorden in mijn oor fluistert en net zo snel weer doorloopt als tie verscheen. Ik ken m totaal niet, nooit eerder gezien en eenmaal bijgekomen van de schok vertel ik vriendin N, die het hele spektakel heeft gadegeslagen, wat er gebeurde. Als 2 pubers hebben we zitten giechelen. De nodige wijntjes later durf ik wat meer om me heen te kijken en krijg ik in de gaten dat de Franse mannen totaal niet verlegen zijn, regelmatig blikt er een paar ogen direct in de mijne en ik wordt er zowaar wat verlegen van, zo openlijk flirten ben ik niet gewend als Hollandaise! We worden aangesproken, kletsen wat links en rechts, krijgen drankjes aangeboden en worden uitgenodigd naar een nachtclub. Er wordt duidelijk werk gemaakt om een vrouw te imponeren en mijn zelfvertrouwen krijgt een enorme boost, ik lig nog in de markt, potverdorie!

Mannen wereld

mens worldAl een paar weken stond onze auto te gapen met de motorkap open in een hoek van de loods. Er was een kabel gebroken van iets en we kwamen er niet uit hoe het ding te maken. Geen geld voor de garage, maar gelukkig hadden we onze bestelbus nog dus vervoer geen probleem. We waren wat meubels aan t schuren toen de man met zijn oudste zoon binnenkwam. We kenden hem wel, de man, zijn jongste zoon zit bij onze kinderen op school, maar verder als een “bonjour, ca va?” waren we niet gekomen. Er werd dit keer wat uitbundiger begroet, we vinden het altijd extra leuk als buurtbewoners ook een kijkje komen nemen in de loods. Binnen 2 seconden stond zoon gebukt onder de motorkap. “Aha, cable broken!” kwam er triomfantelijk onder de kap vandaan, “no problem!”. Grijnzend komt de jongen- op teenslippers bij 6 graden boven nul- overeind. De slungel van 1.90m wil wel even een kabeltje meenemen vanuit Carca en de auto maken?  Ik vlieg hem nog net niet om zijn nek. “Als jij mijn auto maakt dan krijg jij van mij de vetste tattoo die je maar kan verzinnen” zegt echtgenoot en ik knik enthousiast mee. “Deal”, zegt de knul en weg istie. Twee dagen later rijd mijn auto weer als een zonnetje en ligt de jongen bij Jo onder de naald. Een vriendschap is geboren. We worden uitgenodigd te komen eten bij deze single vader met zijn twee zoons in de Montagne Noire. Tuurlijk komen we, gezellig. Het is een echt mannen huis, veel hout, groot omliggend terrein en een fenomenaal uitzicht vanaf de berg naar Carcassonne, robuuste veelal zelf gemaakte meubels, geen tierelantijntjes, geen opsmuk. Dolken en geweren aan de muren, whisky op tafel, jaren 60/70 muziek op de achtergrond. Zoon is net een week terug van 1 jaar Egypte, werkt als huurling/wapensmid, vader is groene baret en vertelt verhalen over o.a. Vietnam. Johann krijgt pistolen, dolken en geweren in zijn handen gedrukt. Ik zie zijn ogen glimmen. Er word gelachen en de – soms wat sterke- verhalen doen de ronde, de whisky vloeit rijkelijk. ( voor mij was een heerlijke noten likeur ingeslagen, ben niet zo van de whisky) We krijgen vele, vele tips; waar goed vlees te kopen, hoe je varkens slacht, waar te jagen, welk plekje de beste eetbare paddenstoelen groeien, het beste visplekje…) Rond tienen schuiven we aan voor een uitmuntende maaltijd: Patés,  rijst, Baskische kip op Montagne wijze klaargemaakt, knapperig stokbrood, goede wijn en lekkere kaasjes, deze stoere binken kunnen verdomd lekker koken, hier is de keuken duidelijk niet het domein van vrouwen. De maaltijd is heerlijk en duurt lekker lang en de lachsalvo’s vliegen over tafel. Ik voel me totaal niet buitengesloten in dit rond vliegend testosteron, integendeel, de gastheren vertellen boeiend. Ik mag niet helpen afwassen of opruimen, dat hoort niet, ik ben gast. We zien ze bijna dagelijks nu, deze bijzondere mannen die aanvoelen alsof ze al jaren tot onze familie behoren. Bijzonder!

Faire la bise!

fair la bise s

Okee, toegegeven; er is al vele malen op vele blogs over geschreven. Toch kan ik het niet nalaten, ook hier er een stukje aan te wijden: De Franse manier van begroeten, het zoenen. Hier in het zuiden doen we het 2 keer. Ze beginnen rechts, wat nogal eens verwarring oplevert bij ons links beginnende, 3x zoenende Hollanders. Ik heb zelf in het begin al een paar keer gehad dat ik aan de verkeerde kant begon en dus bijna een voltreffer in de roos zoende. Schaamrood op de kaken verontschuldigingen stamelend herstellen dan maar.Verlegen emoticon Wie zoen je wel en wie zoen je niet? Tsja, niet zo gemakkelijk… Vreemden zoen je niet zomaar, tenzij ze aan je voorgesteld worden door een wel zoenende vriend of bekende. De postbode, school juf/meester, huisarts of winkelbediende zoen je niet, tenzij het een vriend of familie is. De buurvrouw mag je gerust zoenen, de buurman ook als je on speaking terms met ze bent dan hè?  Alle papa’s en mama’s bij de schoolpoort ook, maar niet als je ze voor het eerst ziet dan zijn het gewoon vreemden.  Zoen je ze dan altijd en iedere dag? Jep. Iedere dag weer. Ook als je ze tegen komt bij de supermarkt ofzo, tenzij je ze al eerder op de dag hebt gezoend, dan hoeft t niet meer. Hoe zoen je dan? Nou, niet te nat natuurlijk, dat vind niemand lekker. T is eigenlijk meer een aanraking van wangen met bijbehorend kus geluidje, van de lippen. Dus niet keihard smak-smak zeggen, dat hoort niet. Je hoort een bescheiden geluidje te maken maar ik heb al zoenen ontvangen die nog lang na-trilden op mijn trommelvliezen. Ook is het fatsoenlijk als je brildragend bent om de bril even af te zetten, wel zo fijn als je de ander geen oog uit wil peuren tijdens de begroeting.  Zeg je nog wat tijdens het zoenen? Ja hoor, gewoon bonjour/ bonsoir en/ of ca va? Geef je tegelijkertijd een hand? Nee eigenlijk niet, tenzij je voorgesteld wordt door iemand dan kun je tijdens het hand geven je naam noemen en dan  zoenen.  Kom je bij iemand thuis en er is een klein groepje visite dan zoen je alle aanwezigen. Is er een grotere groep dan zoen je ook iedereen maar dan gedurende de tijd dat je aanwezig en een babbeltje maakt hier en daar dus niet meteen als je arriveert. De gastheer en/of gastvrouw en de kinderen zoen je dan ook weer bij het verlaten van het feestje. Franse kinderen groeien op met deze manier van begroeten, ze kussen elkaar als begroeting en als ze weer afscheid nemen bijvoorbeeld als ze bij elkaar gaan spelen. Op de lagere  school hoeft het dan weer niet, maar op de middelbare waar dochter Joëlle heen gaat wordt er volop gezoend. Zoenen mannen elkaar ook? Ja, vaak wel. Ik wordt nog steeds een beetje giechelig als Johann een rechts/linkse directe ontvangt van een Fransman, en hij duidelijk wat ongemakkelijk reageert. Onze zoencultuur in Nederland bestaat eigenlijk nog niet zo lang, ik kan mij herinneren dat ik mijn ouders eens zoende  toen ik bij hen op visite kwam, al weer wat jaren geleden, en ze heel onwennig reageerden. Nu is het al helemaal ingeburgerd, en zoenen ze lekker mee, wij gooien er zelfs een lekkere hug achteraan in onze familie al merk ik dan dat mijn Pa daar nog steeds wat strammig in is, maar we zetten gewoon door. Niks lekkerder als een warme begroeting toch! Rode lippen

Wauw!

carnaval limoux s (14)2

Vandaag afgesproken met Otteline en vriendin Christine want dochter Dèmi had een paar nachtjes gelogeerd en moest natuurlijk weer opgehaald worden. Omdat er in het stadje Limoux het langste carnaval te wereld gevierd word- van januari tot half maart- en ik dat nog niet gezien had leek t me handig in Limoux af te spreken, zo’n beetje halverwege voor ons allebei. Zo sloegen we twee vliegen in één klap so to speak. Wauw. Ik heb mijn ogen uitgekeken! Prachtige kostuums, swingende muziek ( het thema vandaag was carnaval du monde) van Braziliaans tot renaissance en buikdanseressen. Geweldig! De sfeer was vrolijk, gezellig en relaxed en tussendoor, als er even geen parade was, was het heerlijk toeven in het zonnetje waar gewoon nog plek zat was. Ik heb me gek gefotografeerd, en de mensen namen heerlijk de tijd om voor me te poseren. Ook de meiden werden erbij getrokken, om te dansen en voor de foto. Ik ken iemand die het zomer carnaval in Rotterdam niet meer gaat missen. Moi. Wie, ik?

 

Fête des châtaignes 2012 Villardonnel

chataignes s

Ik weet dat u er met smart op hebt zitten wachten; hét verslag van hét evenement van het jaar! T duurde even vanwege onze onverwacht uitstapje naar Nederland, plus dat ik weer eens té veel foto’s had gemaakt, en dus té veel moest uitzoeken, maar nu is het dan eindelijk zover. Komt ie!

We waren als gezin toch wat gespannen die zaterdag, ik bedoel, ons eerste feest in ons nieuwe dorp, wat stond ons te wachten?  Daarbij kwam natuurlijk ook het feit dat mijn Hollandse appeltaarten de volgende dag verkocht zouden worden, om geld in te zamelen voor de school… Dus. Geurde het hele huis naar appeltaart en waren Jo en de kids met het kwijl langs hun kin niet uit de keuken te slaan, terwijl in het dorp de opbouw voor het feest in volle gang was. Als u op de foto’s klikt kunt u ze groter bekijken!

collage voorbereidingen fete.png

Zo rond t einde van de middag was het zover. We liepen naar het plein met de bar waar het al een gezellige boel was, verschillende mensen stonden gezellig te keuvelen met glaasje wijn of bier, terwijl de lucht zich vulde met rook en geur van de kastanjes die vrolijk lagen te poffen in hun bak. Voor 2 euro kreeg je ze vers in een krantenzakje en geloof me, ze waren lekker!

fete chataignes

Ik stond mij natuurlijk al zwaar te verheugen op de aangekondigde, traditionele soupe aux choux, (koolsoep)  maar moest geduld hebben, dat zou pas s ’avonds om acht uur gebeuren..Niet erg hoor, we hebben ons prima vermaakt met een wijntje, muziekoptredens op het plein, een heus riddergevecht, een wijntje, kletspraatje hier en daar, nog een wijntje en eh…nog een wijntje.

en garde

Voor je t weet is t zo acht uur. Het repas (maaltijd) werd gehouden in het foyer. Acht euro entree, de kleintjes gratis. Door de gang, langs de bar waar de dames en heren van Villardonnel, inclusief de burgervader de soep stond uit te delen. Kwestie van aanschuiven en aanpakken, door lopen naar de grote tent, zitten en eten. Een wijntje mocht je gewoon tappen uit het vat, zoveel je wilde.  Meer moet dat niet zijn.

soupe de choux collage

Het leuke is dat je aanschuift bij mensen die je niet kent, maar dan al gauw gezellig aan de babbel raakt, een betere manier om je Frans te oefenen is er niet, een betere manier om te integreren ook niet! De soep was lekker, heel machtig, kool, aardappelen, varkensvlees, en een flinke hand geraspte kaas erover. Stevig en verwarmend! ( en een goede bodem voor de wijn….) Het geheel werd gezellig opgeluisterd door de bodega van Villardonnel, die ik natuurlijk al had horen  oefenen een paar weken lang, maar het zo te zien is toch wel bijzonder! Ik geloof niet dat ik er een cd van ga kopen, maar het past wel bij dit feest en de folklore van de streek. Leuk dat t in ere wordt gehouden!

bodega

Na de maaltijd gaat het feest door in de grote zaal van de foyer. Op het podium spelen muzikanten  folklore muziek met moderne instrumenten, en binnen no time staat half het dorp op de dansvloer, heel bijzonder, want het zijn oude volksdansen die ze dansen, niks jaren 70, 80 en 90, nee, echt pasjes en draaitjes en walsjes uit vervolgen tijden, die je elders nog wel door professionele volksdansers kunt zien uitvoeren. Hier doen de bewoners ze, en je mag gerust meedoen; gewoon in de kring en hup! Ze laten je wel zien hoe het moet. Zoë heeft met een big smile meegedaan en die smile zat er nog op toen ze uren later in haar bed lag. Ook Jo heeft op de dansvloer gestaan, maar dat had meer te maken met de wijn dan met integratie vermoed ik…Emoticon met brede lach 

Dag 2

De dag van de straat markt. Jammer dat het miezerde, maar ach, dat namen we maar voor lief. Een beetje nerveus bracht ik de appeltaarten naar de kraam, drie grote, één kleintje had ik achterover gedrukt en aan mijn gezin gevoerd, we moesten  tenslotte wel even testen qua smaak, en ik denk als ik weer appeltaart  aan hun neus voorbij had laten gaan, ik een zware week had gehad. Hij werd goedgekeurd! Nu de Fransen nog…

marche

Een uurtje nadat we de taart naar de kraam hadden gebracht gingen we polshoogte nemen….Uitverkocht!! De mama’s van school hadden m ook gegeten en waren vol lof, hij was lekker! Pfieuw…. Na een paar rondjes over de markt, waar allemaal regionale producten te koop waren, en waar je middeleeuwse activiteiten kon doen, heb ik ook nog even achter de kraam gestaan, koffie en thee verkopen en taarten, cakes en koekjes. Leuk om te doen!  boogschieten

Nog even een broodje gegrild lam eten, een goede fles olijfolie uit de streek kopen, en uien, knoflook en specerijen. Doordat he harder ging regenen was het allemaal rond vijf uur gedaan.

ganzen

Conclusie:

Een heel bijzonder, leuk evenement. Je voelt de geschiedenis van dit land van Katharen, de liefde van de mensen voor hun cultuur, de trots voor hun land, het respect voor hun tradities. Prachtig dat de folklore hier nog zo leeft! Heel tof om mee te maken!

Rare geluiden…

Het was een rustige woensdagmiddag, een week of twee geleden. Het herfst zonnetje scheen en de deuren naar de tuin stonden lekker open. Ik was bezig  een klein wasje op te hangen, toen ik een vreemd geluid hoorde; een beetje klagend, gonzend, hoog geluid. Oren spitsend probeerde ik het thuis te brengen. Er leek wel iets van een melodie in te zitten… Zo te horen kwam het uit de school vandaan, direct in het straatje achter mijn tuin.. Vreemd… Het geluid zwol aan. ppfffwieieieieiieieie… Dat leek wel een…nee, dat kan toch niet! Jawel, ik ben toch niet gek… een doedelzak! En niet één, nee, meerderen! Nou ja zeg! Ik ben in Frankrijk, toch niet in Schotland! Maar het waren toch echt doedelzakken. Een uurtje of wat speelden de doedelzakken erop los, en het klonk nog leuk ook! Hier moest ik het mijne van weten, en ja hoor: Ook hier hebben ze de folklore van de doedelzak, alleen heet het hier bodega of craba, en het is een folklore die bijna verdwenen was maar nu weer in ere is hersteld. Laat nu onze dorpsschool tevens de bodega school zijn alwaar de muzikanten driftig aan het oefenen zijn voor het feest der feesten:

Hèt kastanje feest van Villardonnel!  (Waar ik niet alleen appeltaarten voor ga bakken, nee, ik ga ze zelfs verkopen, in de stand van de school! Als dat niet goed is voor mijn Frans & integratie , dan weet ik t ook niet meer!)

fete-chataigne-2012-Villardonnel

Bijzondere ontmoetingen: De slager

DSC03792-bewerktAl verschillende keren zijn we er voorbij gelopen; de dorpsslagerij. Een klein winkeltje, wat er eigenlijk uitziet alsof het dicht is door de halfgesloten lamellen, maar gewoon iedere dag open blijkt te zijn. Regelmatig zitten er dorpsbewoners lekker buiten, op het witte bankje voor de winkel, te praten, te lachen. Afgelopen zaterdag trokken we de stoute schoenen aan. Laten we even bij de slager binnen lopen, kijken wat hij verkoopt. T was al wat later op de middag, er zat niemand op het bankje, en ook in de zaak waren geen klanten. De slager begroette ons met een vriendelijk bonjour en ik vertelde hem wie we waren en wat we kwamen DSC03790-bewerktdoen. Glimlachend vertelde hij dat hij al wist van ons bestaan, en ons al een paar keer had gezien. Jaja, nieuws is niet lang nieuws op een dorp. In de slagerij valt mijn oog op twee prachtige oude werktafels, en ik vraag de slager hoe oud ze zijn. Met grote trots verteld hij dat deze billots gemaakt zijn in ToulousDSC03789-bewerkte, en dat zijn overgrootvader ze heeft laten maken, de slagerij bestaat namelijk al vier generaties, overgegaan van vader op zoon. Hij gebruikt deze meubelen nog steeds. Geweldig. Op mijn vraag of ik foto’s mag maken verschijnt een brede glimlach, en worden letterlijk alle registers open getrokken, de koeling gaat open en de slager laat me zien wat hij DSC03793zo allemaal in huis heeft. Boudin  noir (bloedworst) hangt gezellig te hangen naast varkensbuik en speklappen. Dan kruipt de goede man bijna bovenin de koeling en na wat moeite haalt hij een blik tevoorschijn. “Omdat jullie zo sympathiek zijn geef ik julDSC03958lie een cadeau”, zegt hij, en overhandigd mij het blik. ’Sanglier’  staat erop, met een datum.  Wat was dat ook alweer, denk ik, maar kan er even niet zo gauw opkomen. “Zelf gemaakt”, zegt de slager, “Gewoon openmaken, in een casserole doen, wat water erbij en even roeren, dan opeten.” We bedanken hem uitvoerig voor dit  genereuze gebaar, zomaar, terwijl hij ons net kent. We kopen  worst, en een fles rode wijn, afkomstig van de familie wijngaard van de slager. Ik wil graag een foto van hem in zijn slagerij, maar nu wordt deze vriendelijke man verlegen, “alleen als je man er ook op gaat” zegt hij. Prima. Johann moet het schort van slager aan. “Nu kan je vrouw zeggen dat ze het met de slager doet” grapt de slager. DSC03798-bewerkt

Thuis gekomen schiet me te binnen wat sanglier ook alweer is: Zwijn! MMmmm, lekker!

We snijden de worst aan en openen het flesje wijn. Héérlijk! De worst is zacht en niet te droog, zoals de worst van de supermarkt vaak is. De wijn is fruitig en kruidig en soepel. De slager heeft er nieuwe, vaste klanten bij. Al was het maar omdat DSC03943mijn slager de lekkerste worst van Frankrijk heeft! Knipogende emoticon

Réunion.

DSC02396

Nietsvermoedend loop ik de school binnen, het is 6 uur in de namiddag en er is een réunion in de school. Een paar weken geleden was er ook één, maar denkend dat réunion hetzelfde was als een reünie in het Nederlands, ging ik ervan uit dat ik daar niet hoorde te zijn. Na een gesprek met de meester begreep ik dat het  voor alle ouders was, ook voor mij dus. (mijn Frans wordt steeds beter Knipogende emoticon) Dus. Loop ik nogmaals nietsvermoedend de school binnen. In het lokaal zijn al wat mama’s, en de meester. We gaan rond de tafel en er druppelen nog wat mama’s binnen, we zijn nu met z’n achten. Er wordt vrolijk gekwetterd en langzaam begint mijn brein te registreren waar het over gaat. De school heeft behoefte aan extra financiën, voor uitstapjes met de kids, kerstcadeautjes, extraatjes. Bon. De meester heeft hulp nodig, hij is al meester, directeur, secretaris etc., dus zoekt hij vrijwilligers voor de organisatie van evenementen die de school een financieel steuntje in de rug kunnen geven. De mama’s knikken vol begrip en spontaan komen er plannen op tafel, vide grenier, kerstmarkt, tombola, lotto, en gâteaux.  Vooral het woord gâteaux valt vele malen, er ontstaat zelfs een gepassioneerde  discussie over welke gâteaux en hoe ze te maken. Er worden data gepland, en taken verdeeld. Ik zit op mijn stoel en luister. Mijn hoofd zoemt en mijn oren suizen maar ik volg waar het over gaat. De mama’s hebben niet zoveel besef van mijn aanwezigheid, totdat de meester zich tot mij went en zachtjes vraagt of ik het kan volgen, ik knik, en plots vraagt één der mama’s: “ Et vous madame, pouvez-vous faire des gâteaux pour la fête des châtaignes?” “Oui oui,”stamel ik, geschrokken van de plotselinge aandacht , “avec plaisir”. Het worden alleen wel Hollandaise, want Franse heb ik nog nooit gemaakt…  Pas de problème, zegt de mama, dat is  jouw specialiteit. De mama’s knikken goedkeurend.  Opgelucht haal ik adem. Op  4 november hebben ze ze nodig, want dan is het jaarlijkse kastanje feest in het dorp, een tweedaagse happening waarbij alles uit de kast wordt getrokken; muziek, eten, drinken,gepofte kastanjes,  kraampjes en een heus bal! En dus taarten…waarschijnlijk voor het eerst in de 42 jarige geschiedenis van het feest zelfs Hollandse appeltaarten…   Wow. Ik voel verantwoording drukken, en faalangst opkomen… taarten bakken voor de gastronomische Fransen… als dat maar goed gaat…. Ik ga vast oefenen…..

Bim-Bam

l'eglise villardonnel (1)

Ik woon in de Kerkstraat. niks bijzonders, er wonen vele mensen in een Kerkstraat. Nu betekent dat in mijn geval dat er ook echt een kerk in mijn straat staat, en wel een hele oude met een echte jezus aan de gevel . Ik geloof dat ie er al 700 jaar staat, en er vast nog lang zal staDSC02028an als ik er al lang niet meer ben. Mooi. Zo hoort t. Eén van de charmes van dit dorp vonden wij de kerkklok, die om het heel en om het half uur luidt, zo’n leuk, ouderwets klokgeluid maakt, bimbam…. bimbam… Afgelopen maart luidde de klok dan ook gezellig en zeiden we nog tegen de kinderen: goh, da’s handig, dan weet je wanneer je moet eten, naar school moet, naar bed moet etc..etc…cool! Toen we 2 weken geleden aankwamen stond het lieve kerkje in de steigers… Whats kebeurt, vroegen wij ons af… het antwoord vond ik al snel; Het puntige torentje van de kerk was aan vervanging toe. Het was 75 jaar geleden vervangen, maar Mon Dieu! Ze hebben er toen zomaar een puntdak op gezet, terwijl oude foto’s en de omliggende dorpen toch echt bewezen dat er in deze streek toch écht geen puntdaken op de kerken hoorden te zitten! Even is er gediscussieerd in het gemeentehuis, overlegd en gesproken, maar de kogel ging door de kerk: Er kwam een nieuw, origineel plal'eglise villardonnel (5)t puntdak terug op de kerk. Basta. En zo geschiedde. Op het pleintje voor de kerk maakte professionele restaurateurs een mooi, nieuw houten l'eglise villardonnel (2)skelet voor het nieuwe dak. Er werd gehamerd, geboord, gezaagd, en het kerkklokje zweeg… Geen bimbam, dagenlang niet… Het was vreemd stil in het dorp. Tot afgelopen maandag; we werden naar buiten gelokt door rumoer, stemmen, het altijd rustige dorp was in vervoering, er stond iets te gebeuren! Snel ging MizzEl,- dat rijmt– naar buiten, fotocamera in de aanslag. Op het pleintje had zich een menigte verzameld, zelf de burgemeesterr (daarover later meer) stond in zijn mooie pak bij het groepje mannen, druk gebarend. De oude toren ging eraf! De punt, die esthetisch niet verantwoord was, werd met een grote kraan naar beneden gehaald. Le moment suprême! Met ingehouden adem keken de toegelopen dorl'eglise villardonnel (1)psbewoners toe. Et voilà! Daar kwam de oude punt. Meedogenloos werd hij in stukken gezaagd. Weg ermee. Later werd met nauwkeurige precisie en onder het oog van de pl'eglise villardonnel (3)laatselijke pers het nieuwe dak geplaatst. Dat is toch wel een heel ander gezicht, zeiden Jo en ik tegen elkaar. Niet beter, niet slechter, gewoon, anders. Het verschil merken we vooral goed als we met de auto terug komen van Carcassonne ofzo, normaal zagen we de punt van de toren boven de heuvels uitsteken en riepen dan blij, daar! We zien “ons”dorp! Nu is die punt niet meer te zien. Goh. Maar geschiedenis is geschiedenis, en de kerkklok doet weer vrolijk zijn BimBam, volgens mij klinkt hij zelfs wat helderder, wat frisser, alsof tie blij is dat ie weer mág.  Hoe dan ook: We hebben m gemist.