Aan táfel!

catalaanse tafelOp ons gemakje slenteren we de TROC binnen. T is er al zo’n beetje ingeslopen, dit wekelijkse uitje, bij de TROC vind je namelijk allerlei tweedehands Frans spul. Een rommelmarkt maar dan binnen EN het hele jaar, iedere dag geopend. Dagelijks hebben ze nieuwe spullen want het is een komen en gaan van de meest uiteenlopende zaken. Heerlijk. Die dag gingen we even kijken voor een klein tafeltje, er moest nog in één gastenkamer een tafeltje komen, liefst een oudje natuurlijk. De dag ervoor had ik voor t eerst een tafeltje gescoord op de Franse marktplaats, jawel, ik ben er nog steeds een beetje trots op dat ik dat voor elkaar heb gekregen. Maar ik dwaal af. Zo rond slenterend valt mijn blik op een tafelblad dat achteloos tegen een stapel dozen staat. Het is een hele oude. Het blad zit vol gaatjes en krassen. De kleur is warm, een beetje nootkleurig. Er zit geen spoortje verf of beits –meer- op.  Ik laat mijn hand liefkozend over het blad gaan. Het voelt heel glad, ja, bijna zacht aan. Wat een mooi blad, denk ik. De poten van de tafel zie ik er niet bij staan. Hij is vast net binnen gebracht, en moet nog in elkaar denk ik.  Ik streel het blad nog eens een keertje en loop dan verder. Ik ben niet op zoek naar zo’n grote tafel. Ik vind een kleintje en loop ermee naar de kassa. Daar staat echtgenoot belangstellend te kijken naar een medewerker die bezig is een tafel in elkaar te zetten. Kom eens schat, zegt hij, kijk eens? En warempel, dat is ‘mijn’ tafelblad! Echtgenoot is verliefd, ik zie het in zijn ogen. Kijk eens wat een mooie tafelpoten, zegt hij. Ik kijk. De poten zijn grof, uitgesneden in bochten en krullen en worden in het midden onder de tafel bijeen gehouden door twee smeedijzeren krullende stangen. Niet echt mijn ding. Maar dat blad hè? Zocht jij niet een groter bureau? Vraagt echtgenoot. Tsja, daar heeft ie gelijk in. T blad is niet zo mooi zegt echtgenoot, maar daar kunnen we wel een verfje overheen halen. Ik krijg bijna een hartverzakking. Ben je gek, ik vind t blad schitterend zoals t is! Wat kost ie, vraag ik aan echtgenoot, 50 euro zegt hij. We kijken elkaar aan en knikken. De tafel gaat mee.

Thuis wordt t gedrocht ingesmeerd met anti houtworm en meer-van-die-ellende spul en in elkaar gezet. Mijn nieuwe bureau is een feit. Toch eens googellen, die tafel. Blijkt een 17 of 18e eeuwse walnoten Catalaanse eettafel te zijn. Kan tussen de 1500 en 15.000 euro waard zijn.

Ik vind m steeds leuker worden.

16 thoughts on “Aan táfel!

  1. Dit is wat je noemt “un trouvaille”. Zo heb ik jaren geleden in Nice op de antiekmarkt een groot onbeschadigd Delfsblauw bord “gevonden”. Destijds voor 300 Frfr gekocht, bleek toen ik eenmaal thuis was, bij de antiquair FL 1000 te zijn. Dat zijn leuke dingen.

  2. Pingback: "Café au lait" - Aan táfel! | Valt er nog wat te bloggen? | Scoop.it

Reactie? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s