VEEL!

rotterdam

Ik was er eigenlijk nog helemaal niet aan toe. Het onverwachte tripje naar Nederland bedoel ik. Ik had me voorgenomen het eerste half jaar geen stap richting het noorden te zetten, en misschien nog wel langer ook. Ik wilde een lange tijd, onafgebroken, in Frankrijk zitten, misschien wel om eens te kijken of ik t zou missen, dat Nederland. Nou, ik heb t geen seconde gemist. Wel mijn familie en vrienden enzo, maar dat viel eigenlijk ook wel mee, we zien elkaar op skype, we bellen en mailen wat, kortom, we hebben contact. Maar goed. Ik moest dus even terug. Nu komt t misschien allemaal wat overdreven over wat ik nu ga schrijven, en hoor ik mensen denken; “Tsss, ze zit er net krap 3 maanden”, maar het is zoals het is. Het begon al in België: Op maandagavond zo rond negenen, de hele snelweg is nog vol. Langs alle kanten raast en vliegt veel verkeer voorbij, grote vrachtwagens denderen om me heen, iedereen heeft haast, haast, 3 en 4 baanswegen vol mensen jakkeren op weg naar weet ik veel waar.  Eenmaal de grens over in Les Pays Bas zie ik het licht. Nee niets goddelijks, maar letterlijk. Overal waar je kijkt zie je licht, lampjes, lichtjes, koplampen, straatverlichting, langs wegen, steden, stadjes en dorpen, hele industrieterreinen doemen op als mega kerstmarkten.  Een land vol licht denk ik, veel licht. Ik wou dat ik Philips heette. k vind t niet gek dat stroom zo duur is tegenwoordig, denk ik erachteraan. We hebben honger en schuiven aan bij de Mc drive in Spijk. Bij de praatpaal mogen we onze hap bestellen, de vrouw met  accent herhaalt het bestelde “diner”. We mogen wachten op het parkeerplekje, een andere vrouw met weer een ander accent brengt de bestelling. Welkom in Nederland, denk ik.  In ons huis wachten als verrassing de drie oudste dochters ons op, lief. Er wordt gezoend, geknuffeld, gelachen. Dit is fijn. We scharen ons voor ons diner en zoals gewoonlijk hebben we weer veel geld  betaald voor eten wat er niet bij zit. ( en bovendien niet eens lekker is, maar honger maakt rauwe bonen zoet etc…)  Typisch Mac Spijk. Is ook vreselijk moeilijk om vanaf een bon een zak te vullen, zou ik ook niet kunnen, daar moet je minstens een universiteitsgraad voor hebben. De volgende morgen rijden we vroeg naar druk Rotterdam, het Sophia ziekenhuis. Parkeren om je kind te kunnen bezoeken; per dag; 25 euro. Ik vind dat veel geld. Dit is de enige kritiek die je mij zult horen leveren op het Erasmus, ik vind het verder een geweldig ziekenhuis. Niets dan lof, echt waar. 3 dagen later ben ik weer in Spijk, waar al gauw de huiskamer vol zit met dochters en kleinkinderen en als die weg zijn, buurtvriendjes. Heel gezellig, maar voor Zoë (en mij) wat veel, dus stuur ik de kindjes na een uurtje weer buiten spelen. Bij de Ap Heijn is het druk, veel mensen bij de kassa, steunend en zuchtend want er staat een bejaard medemens voor ze in de rij, en die heeft gewoon wat meer tijd nodig, tijd die niet wordt gegund. Het is druk, vol overal, dat valt me op.  Ik praat ook veel deze dagen, vertel, aan lieve mensen met interesse voor ons en ons leven hier. Ik praat meer in 3 dagen hier dan dat ik de afgelopen 3 maanden in Frankrijk heb gedaan. Effe wennen. Gek hoe snel je ontwent eigenlijk, alhoewel het wel lekker is een draai aan de knop te kunnen geven en binnen korte tijd een warm huis te hebben, of, als je weinig zin tijd hebt om te koken je de telefoon oppakt  et voilà! Het eten wordt nog net niet thuis op je bord geschept… Was het fijn weer even terug te zijn? Eh nee. Het was heel fijn weer even de kids, ouders, vrienden en buurtjes te zien. Het was fijn dat de ingreep van Zoë goed is gegaan. Maar ik was toch wel heel blij het verlichte! citadel van Carcassonne me tegemoet te zien komen bij het landen van het vliegtuig, op de donkere tweebaanswegen naar huis te rijden en onderweg 2 auto’s te passeren en om in de heldere , muisstille nacht vanuit mijn slaapkamerraam de vele sterren te zien twinkelen aan de hemel terwijl de typisch Franse geur van openhaardhout mijn neus prikkelt.  Ik ben weer thuis.

16 thoughts on “VEEL!

  1. Ehm, deels met je eens. Ik heb 10 jaar in Zeeland gewoond en das LANG niet zo erg als de Randstad hoor. Ik woon hier nu 7 jaar en het is nog steeds niet echt eigen. Gaat het ook nooit worden ook. Als Vlam en ik de kans krijgen, zijn we hier ook snel weg. Huisje op het platteland om mee te beginnen, wie weet ooit Frankrijk. Maar dan aan de ándere kant van waar mijn schoonouders wonen, haha!

    • Ik ben opgegroeid in Zeeland, ken dus ook de “andere “kant van Nederland…. Is niet alleen de drukte hoor, die me zo is gaan tegenstaan, ook wel de mentaliteit, het gehaast, het ergens bij moeten horen- gevoel… Ik merk nu pas het verschil eigenlijk, en dat is best confronterend….

  2. Inderdaad! DRUK! En ik denk dat ik je absoluut een hand kan geven over een maand of 4….afgezien van alle lieve mensen die je achterlaat, il n’y a pas grand chose à manquer, quoi?
    Groetjes Esther

  3. Pingback: "Café au lait" - VEEL! | Valt er nog wat te bloggen? | Scoop.it

Reactie? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s