Au revoir…

DSC02172Zo. Na mijn vorige, luchtige hetgaatgoed berichtje, nu dan het verslag van onze laatste dagen in Nederland. Het waren hectische dagen, dat zeker. Maar ook mooie en ontroerende dagen, met lieve mensen die nog even afscheid kwamen nemen, zoals  mijn zoon die onverwachts met zijn nieuwe Spaanse meisje voor de deur stond. En dat meisje gaf spontaan een zang concert weg, (ze is zangeres) midden tussen de verhuisdozen, geweldig, ik kon het niet helpen een traantje weg te pinken. Ook mijn buren en de ouders van vriendje Jer kwamen even afscheid nemen. Wederom traantjes. Dochters, kleinkindjes, alles kwam even langs voor een laatste groet, terwijl het huis om me heen leger en leger werd. Alle spullen pasten prima in de auto’s, en rond 21 uur vertrokken de mannen richting Frankrijk. Toen werd het stil. De kids naar bed, wij ook op tijd, moesten er om 5 uur uit. Daar lig je dan, alleen, de laatste nacht in Nederland. Goh. Je laat de laatste dagen en weken nog eens door je brein gaan en het gevoel blijft: ik kan niet wachten! Ik ben niet verdrietig, ik ben blij, kan het nog steeds niet helemaal bevatten dat in een paar uurtjes het eindelijk zover is, het moment waar we al bijna 3 jaar mee bezig zijn, we gaan, we gaan nu echt. Lang heb ik niet liggen denken, de vermoeidheid van de afgelopen weken slaat toe en ik slaap.

De wekker is genadeloos, piep piep piep, wakker worden! Waar ik normaal geen wekkers hoor en niet uit mijn bed te branden ben, sta ik nu na 3 piepjes al naast mijn bed. Vlinders in mijn buik, het is zover! Mams en ik drinken een snelle bak koffie, wekken de kids, kleden ze aan. Dan gaat de voordeur bel? Het is 6 uur! Wie is dat nou? Het is het  vriendinnetje van Zoë, Vivianne, en haar moeder… Met dikke slaapogen en tranen. De meiden vallen elkaar in de armen en huilen, moeders huilen mee, en volgens mij hield oma het ook niet helemaal droog… Vivianne wilde persé Zoë komen uitzwaaien. Ach gut, zo lief. Ik voel me even een monster. Om 6.15 rijden we weg, dochter Suzy rijdt ons naar Eindhoven. Daar komen we om iets voor half 8 aan, de kijkbuis mensen zijn er ook al. Inchecken, gefilmd worden, nog even overnieuw naar binnen lopen, het went al, de camera om me heen. Dochters Chelsey en Danny zouden ook nog komen uitzwaaien, maar zijn er nog niet, gaan ze het wel halen? Onze vlucht is al 2 keer omgeroepen, we moeten echt gaan…. En ja hoor, daar komen ze! Er wordt geknuffeld, gezoend. We proberen het droog te houden maar als eerst de één en dan de ander natte oogjes krijgt doen we voor de gezelligheid allemaal maar mee… nog maar eens een dikke groepsknuffel dan maar. Dan moeten we echt gaan…  Nog één keer zwaaien, kushandjes, au revoir! Kippenvel, zelfs nu, nu ik het opschrijf. Bedankt lieverds, tof dat jullie er waren! Komen jullie snel??

In het vliegtuig zie ik Nederland onder me verdwijnen. Dag Nederland, denk ik, dáág Albert Heijn bonuskaart, botlek, haringkar, oliebollen en sinterklaas, dáág windmolens en tulpen en ruimte gebrek. Maar ook: Dáág lieve familie en vrienden, zekerheid, vertrouwdheid en taal die ik zo goed versta. Het avontuur is begonnen.

5 thoughts on “Au revoir…

  1. Een paar dagen geleden werd ik door een vriendin gewezen op deze blog, vluchtig de laatste logjes gelezen en daarna begonnen met het allereerste logje. Erg leuk geschreven, vol humor en recht voor zijn raap. Ik blijf deze blog zeker volgen en wens jullie veel geluk en liefde toe in Frankrijk!

    Groetjes Maris

Reactie? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s