Mooi werk

Eigenlijk blog ik niet zoveel over ons werk, terwijl het wel een belangrijk item is, we moeten er tenslotte van leven, nu, en straks, in Frankrijk. Wij hebben een tattoo studio. Echtgenoot prikt daar nu al jaren plaatjes op mensen, ikzelf kan het ook. Alhoewel het taboe er een beetje vanaf is de laatste jaren, merk ik dat er toch nog wel vooroordelen bestaan op ons `soort` mensen, mensen met tattoos. Laat ik daar niet verder op in gaan, we kennen allemaal wel de stereotypjes.  Terwijl het gewoon een beroep is, een mooi beroep ook. We krijgen de meest uiteenlopende mensen in de zaak, tussen de 16 en 75 jaar, uit alle lagen van de bevolking. Moeders en dochters, vaders en zoons, de één komt voor een stoere tribal, de ander voor een gedenktattoo. Zo ook gisteren: Echtgenoot had een klant, een man. Al wat ouder. Hij kwam binnen voor een tattoo op zijn borst, een dolfijntje. Niet echt iets voor een man, maar wie zijn wij om daarover te oordelen. Dan komt het verhaal achter de tattoo. De man is onlangs zijn vrouw verloren, aan longkanker. De vrouw was de liefde van zijn leven, had al eens de ziekte overleefd, maar het kwam 6 jaar later toch weer terug. Fataal dit keer. De laatste 6 jaren van hun leven samen waren de mooiste van zijn leven, en dolfijnen waren de lievelingsdieren van zijn overleden vrouw. Hij hield eigenlijk helemaal niet van tattoos, maar wilde een blijvende herinnering. Echtgenoot zette de tattoo, en na afloop was de man vol emotie, de tranen stonden in zijn ogen. Hij was zó ontzettend dankbaar, nu had hij een symbolisch stukje van zijn vrouw voor eeuwig op zijn borst. Echtgenoot sloeg een arm om hem heen, maakte een bakje koffie, en bleef nog even een tijdje met hem praten. Dit soort ervaringen maken dat we waarderen wat we hebben, wie we zijn en ook: Dat we een prachtig beroep hebben. Wij maken mensen blij.

8 thoughts on “Mooi werk

  1. Vanaf dat ik jong was wilde ik een tatoeage. Kreeg van mijn ouders te horen als ik er een deed laten zetten kwam ik het huis niet in. Zou zover niet gekomen zijn. Toen ik 20 werd heb ik er een van mijn ouders gekregen. Ik wilde ook een symbolische voor mezelf, zwaluwtje in tribalstijl. Staat voor vrijheid. Die heb ik natuurlijk. Heb jaren er nog wat bij willen laten zetten, maar is er nooit van gekomen. Nu denk ik ben er te oud voor. Blijkbaar niet mijn zus is 5 jaar ouder, dus 45 en haar hele rug is nu een tatoo, prachtig om te zien. En wat een lef, ook omdat ze precies doet wat ze zelf graag wilt.

    • Ik vind dat je nooit te oud bent voor een tatoeage. Wij krijgen echt mensen van over de 60 in de shop, die eindelijk de moed hebben verzameld/maling hebben gekregen. Als je later in het bejaardenhuis zit kun je nog steeds genieten van het feit dat je er zo lang van genoten hebt, van die tattoo(s)! Spijt hebben van dingen is verspilde energie, je kunt er namelijk toch niets meer aan veranderen. Ik zou zeggen: Leef!

  2. “tatoeages zijn voor zeelui en hoeren” kreeg ik te horen op mijn 16e toen ik ter sprake bracht dat ik er één wilde, net als mijn vader die tijdens dit ‘gesprek’ zijn hemdsmouw maar afrolt om de zijne te verbergen die hij liet zetten toen hij nog bij de marine zat. Zijn laatste grote vaart voor hij mijn moeder zou trouwen. Hij greep zijn kans, want hij wist heus wel hoe zijn toekomstige echtgenote erover zou denken eind jaren 60. Ja, eind jaren 60. Ik heb gewacht tot ik mijn 1e echtgenoot ontmoette die het net zo ‘smerig’ vond om een tatoeage te hebben. Gelijk gedaan natuurlijk, net als mijn pa, leuk hoe zulke dingen zich dwars door generaties herhalen. De dag dat mijn scheiding werd uitgesproken liet ik mijn 2e zetten, een mijlpaal. De 3e is mijn ‘trouwring’, een monogram dat jij hebt opgeknapt, weet je nog. Mijn lief heeft dezelfde en we zijn er nog steeds heel blij mee. Er borrelen er nog twee, een grote mooie puur als lichaamsversiering en een kleine waar ik nog niet aan toe ben tussen de oren. Ze komen als ze er rijp voor zijn.. Maar dat vooroordeel blijft, helaas 😦 Ik heb er lak aan en ik hoop steeds meer mensen.

    • Tuurlijk weet ik nog dat je bij ons kwam! 🙂
      Steeds meer mensen krijgen er maling aan Martine, gelukkig maar! Het is een kunstvorm, en ontzettend moeilijk en vooral ook verantwoordelijk werk. Daar is de laatste jaren wel meer waardering voor gekomen, gelukkig.

      Be proud of your ink!

Reactie? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s