Familie

Dat je dat kunt, je kinderen en kleinkinderen achter laten” of Ga je ze niet vréselijk missen?” Zomaar een greep uit de reakties die ik krijg over onze emigratie. Het antwoord is simpel: Ja, ik kan dat, en nee, ik ga ze niet vreselijk missen. Hou ik dan niet van ze? Natuurlijk hou ik van ze. Maar. We gaan niet naar het andere eind van de wereld, je kunt letterlijk met het vliegtuig vanaf Eindhoven binnen 4,5 uur bij ons voor de deur staan in Frankrijk, zo’n wereldreis is dat niet. Plus: de achterblijvende kids hebben een eigen gezin, schoonfamilies, elkaar, werk, beslommeringen enzovoort, kortom, een eigen leven. Als moeder ben je dan niet meer zo nodig. (behalve misschien voor een sporadische oppas). Ik wil niet dat mijn kinderen zich verplicht voelen wekelijks langs te komen, bellen of sms- sen hier in Nederland, ik doe dat zelf nl ook niet. Ik kan me niet voorstellen dat je dat leuk vind, iedere week je (schoon)moeder op de bank. Soms komen ze langs, soms kom ik ze tegen, soms zie ik het spul op een verjaardag. Ook via de sociale netwerken zie ik wat er speelt, een fotootje op facebook, vergezeld van een grappig/ verdrietig/mooi berichtje. (O)ma is watching. Ik heb dat ook met mijn moeder, als we zin hebben bellen we, of sms-en, en af en toe komen we bij elkaar. Ook kunnen we heel goed met elkaar een weekje op vakantie, zolang als we gewoon lekker ons eigen ding samen kunnen doen. Mijn ouders hebben er overigens geen enkele moeite mee dat wij gaan emigreren, ze zijn zelf behoorlijk Francofiel, trekken een paar keer per jaar een paar weken door Frankrijk met de caravan. Die zijn heel enthousiast dus. Hoe mijn grote kids erover denken? Geen idee. Is namelijk ook niet erg belangrijk. Als zij zouden willen emigreren zou het ook niet uitmaken wat een ander ervan zou denken, ik bedoel, zou de negatieve mening van een familielid een reden zijn om niet te gaan? Dacht t niet. En zo hoort het ook.

20 thoughts on “Familie

  1. Zo moet je er ook in staan, das de enige juiste houding. Ik zou ook makkelijk kunnen emigreren, om de redenen die jij aangeeft. Heb ook niet veel mensen om me heen nodig, hoef ze ook niet elke dag te zien of spreken. Het enige dat jammer is van familie of vrienden op afstand is dat áls je ze gaat bezoeken, het meteen zo’n logeerpartij wordt, waar ik niet van houd. Ik zie dat met mijn moeder (Belgie) en mijn schoonouders (Frankrijk). Even een spontane (en korte!) meeting is vaak veel gezelliger.

  2. Maar dat houd niet in dat wij het even langs wippen wel gaan missen.Even een belletje en is het goed dat we langs komen!!!!!dat kan niet meer en het is net wat zuster Klivia zegt “het is gelijk een logeerpartij voor jou en dat brengt wel extra kosten en werk voor je mee” Maar ik gun het jullie van harte om dit avontuur aan te gaan.Zelf had ik die wens ook altijd wel.Maar ach wat is afstand tegenwoordig

  3. Helemaal eens! Mijn twee oudste dochters en twee kleinkinderen zitten in Denemarken. Missen jaa zeker, maar ben ook niet van op elkaars lippen zitten. Eerst vertrokken naar NL met 4 kinderen en nu met de 2 laatste naar Frankrijk. De kinderen profiteren tot nu toe.

  4. Ehh…, je neemt toch ook nog wat kinderen mee ???
    En het is echt niet zo gek om een bijdrage te vragen ,anders ben je voor velen misschien een goedkoop vakantieadresje en trouwens dat moeten mensen toch zelf ook niet willen !!!!!
    En je moet eens kijken als jij een weekje naar Nederland wil komen of je dan ook overal zo maar voor een week binnen kan vallen inc ontbijt, lunch en diner
    In Frankrijk zijn genoeg Gite,s en B&B te vinden voor wie een kijkje wil komen nemen
    He hoe ist nou met roken ,nog steeds niet knap hoor

    • Yep, ik neem de drie jongsten mee, de 4 oudsten blijven ´achter´.
      Ik heb gewoon besloten dat de mensen die het afgelopen jaar regelmatig op visite zijn geweest welkom zijn een paar daagjes te komen logeren, zo nu en dan, op afspraak, de rest boekt maar een vakantiehuisje ergens.
      Over het roken; het ging goed, totdat ik hartritmestoornis kreeg van de champix, en onmiddelijk ermee moest stoppen van de cardioloog….balen, want nu rook ik weer. Niet veel, overdag zowiezo niet, maar als echtgenoot thuiskomt met peuken gaat t mis….ik ben stom.

  5. Pingback: "Café au lait" - Familie | Valt er nog wat te bloggen? | Scoop.it

  6. Nou zo meteen heb je het zo druk met inpakken dan heb je geen tijd meer om te roken.
    Wat een hoop kinderen heb je maar wel gezellig,
    En ik zie het aan mijn eigen kleinkinders die hebben het ook druk op hun manier.
    Dus ga je dromen achter na je hebt maar een leven en vul dat zo goed mogelijk in op jou manier
    mijn droom is om ooit naar Santiago de Compostella te lopen en ik ben echt geen geitenwollensokken type maar het lijkt me zo heerlijk alles wat je bezit in je rugzak en verder geen zorgen alleen waar je s,avonds slaapt en wat je eet
    Lekker door frankrijk en spanje wie weet……………………………………………………………………

    • Zo is dat Annet, leven en laten leven. Over het roken maak ik me maar even niet meer zo druk, in Frankrijk wonwn we in een dorp zonder benzinepomp of kiosk, moeilijk om aan sigaretten te komen, dus makkelijker om te stoppen. We gaan dan gewoon voor de volgende poging. Dat is ook een hele gave droom die je hebt, geweldig, zou ook wat voor mij zijn, maar dan wel mijn fotocamera mee….super lijkt me dat! Wie weet……

  7. Hier via via belandt en ga je volgen. Leuke verhalen en interessant om te lezen hoe je de aanloop naar de emigratie beleeft.
    Zelf woon ik ook in het buitenland, een stukje verder van Nederland vandaan, wat bezoekje aan en van familie een stuk moeilijker maakt… Helaas. De korte spontane bezoekjes mis ik vooral. Groter logeerpartijen hoeven niet zo nodig 😉

  8. ik ben even op je blog binnengevallen en lees je verhalen met veel plezier. je lijkt me een type van “niet lullen maar poetsen” . je bent een moeder naar mijn hart… ik heb dezelfde visie op het “achterlaten ” van mijn volwassen kinderen, 4 stuks. We wonen nu 7 jaar in FR en hebben nog geen minuut spijt, dus terug naar NL….. liever nooit! veel succes en veel geluk in jullie nieuwe land.
    PS ik heb ook zo’n herrinnerings tatoo, laten zetten op mijn 53e jaar, gewoon…. omdat ik het wilde.

Reactie? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s