Spanning

Image

Spannend was het wel allemaal de afgelopen week, zeker voor de kinderen. Je merkt t aan alles, ze worden baldadiger, stouter ook, gaan ruzieen, gillen vaker, hoger en harder. Zomaar vrij van school, vliegen, een ander huis bekijken in een land waar je de mensen niet verstaat, straks je vriendinnetjes achterlaten, een nieuwe school… Ga er maar aan staan. Kids kunnen dat niet zo goed verwoorden en worden stout. De mijne dan he, ik kan niet spreken over de uwe. Honderduizendkeer waarschuwen helpt niet, slaan waarschijnlijk ook niet, negeren lukt op een bepaald moment niet meer. En dan zie je ineens wat er is. Je kind wat altijd zo graag mee gaat wandelen gooit het kontje tegen de krib. Ik ga niet. Nu niet, nooit niet. Ik zeg niets, trek haar in mijn armen. Huil maar, is alles wat ik zeg. En huilen doet ze, lange uithalen. Minuten lang. Grote dikke tranen maken mijn trui nat. We staan daar, in die vreemde keuken, bij de kachel. Langzaamaan wordt ze weer rustig. Lekker he, zeg ik, ze knikt alleen maar, en een grote glimlach breekt als een heldere zon door op een bewolkte dag. Ze huppelt weg om haar jas te pakken. Gaan we nog wandelen?

Reactie? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s